فانوس خیس


 

یا هو کنان می چرخید و فارغ از دنیا دستانش را به رهایی آسمان می بخشید ...

آسمان بالای سرش بود و استوار  چرخید و به جلو رفت و موج شد و به هستی رسید ...         

                                              طناز... 


طناز